4/18/2008

Lihim

Naiinip ako. Nababalisa. Sabi ko sa isang kaibigan, bakit ganun, parang hindi na ako mapalagay sa isang trabaho. Laging may kulang. Ang sabi niya sa akin, dahil may hinahanap daw ako. Tama naman siya. May hinahanap nga ako na ibang klaseng trabaho. Ito ang gusto kong trabaho bata palang ako.

Malapit na, malapit na.

Marami rin naman akong pag-dududa. Lagi naman. Lagi kasi sinasabi sa akin, mahirap kapag ganun, maliit at madalang ang kita. Ngunit, tulad sa isang pag-uusap ng isa pang kaibigan, para saan nga ba ako nag-iipon? Para ba sa kinabukasan? Anong kinabukasan nga ba yun? Dahil hanggang ganito ang sistema, ano ang kapalaran ko? Dama ko na hindi darating ang punto na maaari na akong tumigil sa pagtatrabaho dahil may limpak-limpak na akong salapi, at maari na lamang akong humilata sa ibabaw nito.

At paano naman ang walang ganitong klaseng desisyon? Ang hindi makapag-desisyon ng ganito, dahil hindi nalasap ang mga naranasan kong karangyaan? Wala na rin ba silang karapatan sa kinabukasan?

Hindi ito para sa akin lamang, kahit pa ano sabihin ng tao. Para ito sa tao, sa Sambayanan. Para sa mga kaklase at kaibigan na nagbabanat ng buto para sa sahod, para sa masuportahan ang pamilya, para makabili ng mga bagay na pinagkait sa kanila noon; para sa tropa ko na nababatak na masyado dahil kaunti lang ang nakapaglalaan ng oras at lakas sa gawain; para sa kr ko, na alam kong kasama ko pa rin sa pangangarap ng malayang bukas sa isang masayang lipunan; para sa mga pamangkin ko, na namumulat sa panahong marahas; at para sa Sambayanang Pilipino na patuloy na pinahihirapan ng tatlong salot.

Malapit na. Malapit na malapit na.

1 comment:

Urban Survivor said...

Paunahin mo muna mag-resign si Gloria. Bwahehehehehe!