2/27/2008

Bakit ayaw natin kay Gloria?

Bakit babagsak sa Physics si GMA?
Dahil ang RELATIVITY sa kanya ay
ilagay si FG at Mikee sa pwesto.

Why won't GMA make a good chemist?
She does not know any SOLUTIONS, only
a lot of corruption.

Why is GMA pretending to be a
geologist?
She is only good at finding FAULTS.

Why will GMA fail in mining engg?
Because she has underMINED the
people's trust.

Why will GMA fail in mechanical
engineering?
Because we will not allow her to SCREW
us forever.

Why will Gloria fail in civil
engineering?
Because her heart is really in EVIL
engineering.

Bakit hindi pwedeng geodetic engineer
si GMA?
Dahil sa umpisa pa lang, mali na ang
BEARINGS nya.

Why will GMA fail in electrical
engineering?
Because she SHORT CIRCUITS the
people's interest.

How does mathematicians see GMA?
1+1+1+1+1+1. ... a non-terminating
SERIES of corruption and lies.

Please pass.


Sign on also to http://www.petitiononline.com/STSC2008/petition.html

Scientists for Truth, Scientists for Change

2/21/2008

Kung ako'y mabasag mo

Kung ako'y mabasag mo,
pupulutin mo ba ang bawat
piraso kong
nagkalat sa sahig,
upang buuin muli?
Papayag ka bang
masugatan ng
matatalas kong bubog?
Hahayaan mo bang
dugo mula sa sugat mo,
at luha mula sa mata mo
ang kapalit ng pagkabuo ko muli?
O ako'y wawalisin
mo na lamang,
at isasantabi?

Piring

Piring
Para kay J

Kung ako'y pipiringan niyo,
maaari niyo akong isubo
sa karimlan.
Ngunit ang puwang na
naiwa'y hindi niyo
madadala sa kawalan.

Kung ako'y pipiringan niyo,
maaari kayong gumamit
ng dahas upang ako'y
mapatahimik.
Ngunit ang aking kamao'y
nakakuyom, at ang aking
diwa'y nagpupumiglas
pa rin.

Kung ako'y pipiringan niyo,
maaari niyo akong
ibaon sa ilang pulgada
ng lupa.
Ngunit hindi niyo ako
maaaring
ibaon sa limot.

Kung ako'y pipiringan niyo,
pakisabi sa aking anak na
mahal ko siya, at na
hindi ako masamang tao.

Na hindi ako masamang ama.

2/19/2008

Pag-luha sa isang dagat ng kape

*paki-critique na lang kung nais mo. Salamat!


Tuwing nakakakita ako ng magka-relasyon
na magkahawak-kamay sa mob, hindi ko maiwasang
mapalingon sa aking tabi,
at makita ang mukha ng kasama
na hindi ikaw,
o marinig ang boses na hindi iyo.
Pilit ko pa ring hahanapin ang
kislap ng iyong mata o ang
maluwag mong ngiti sa bawat
kasamang makasalamuha.

Para akong umiiyak sa isang dagat ng kape, nangangarap
na mabawasan ang pait ng aking pangungulila,
sa pamamagitan ng pag-luha ng tubig-alat para sa iyo.

I defy

*dapat ipapasa ko ito noon sa Youngblood, kaso natagalan na masyado.

A raised fist and a loud voice chanting slogans are signs of protest. In art and literature, they are endlessly signified as the weapons of the oppressed masses, with the ubiquitous gun, of course.

Last December 10, raised fists and loud voices were aplenty in the mobilization prepared for the International Human Rights Day. I was there too; I wanted to be with the people as this day is commemorated under the regime with the most cases of human rights violations.


I was there, yet somehow, I really wasn't; I no longer feel enraged when I see evidence of torture, as compared to my reaction just a few years ago, when I shed hot tears while watching my first documentary, “Alingawngaw ng Punglo (Echo of the Bullets).” In contrast, when I see a picture or watch a documentary or read something on human rights violations nowadays, I wonder where my tears are, and why they have not begun gushing forth from my eyes. And I feel my chest, trying to locate my heart, which I fear has become frozen.


I have become desensitized to the threats, the killings, the enforced disappearances. After being exposed to what this government can do, after reading article after article on yet another activist brutally killed or gone desaparecido or tortured, I have stopped considering the victims as people. Sometimes, I find myself thinking that they are just another statistic to cite, just another case to file, just another number in the two thousand-plus violations this government is guilty of.

And it pains me to see that I am a step closer towards apathy, an inch nearer towards hopelessness, and already in close proximity to catatonia. This is the last thing I would have expected to happen: I became involved because I know that I cannot live with myself if I did nothing. Yet now, it seems as if my efforts were futile.


I am writing this because a friend advised me to do so, and because I remember a half-baked poem I wrote four years ago. In the draft, the persona said that “ang pag-protesta ay tanda ng pagiging buhay (Protesting is a sign of being alive).” I would like to think that in writing this, I am doing just that: protesting against indifference, protesting against death, protesting against evil.

I am still alive. As long as I will not let sadness overwhelm me, as long as my ideology is strong enough to struggle against it, as long as I am raising my fist and chanting with the people, it will not conquer me.

Pinirasong sulat muli

Kinukulit kita noon, itinatanong ko kung paano mo inilalapat ang dialectical-materialism sa existence ng isang diyos. Paulit-ulit mo ring sinasabi na hindi mo alam, basta ang alam mo, may diyos. At paulit-ulit ko pa ring itinatanong sa'yo. Hanggang sa kahahanap ko sa sagot, isang araw, natagpuan ko rin ito.

Tinanong mo ako noon kung bakit ako hindi Katoliko tulad ng inaasahan ng mga tao. Sinabi ko sa'yo na hindi ko masikmura na manalig sa isang relihiyon na ginagamit ng estado upang supilin ang karapatan ng mamamayan. Sinabi ko rin na namulat ako sa isang mundo ng mga Katoliko, ngunit mas disente pa ang ugali ng mga hindi naniniwala sa diyos nila. Niyakap mo ako, at hinaplos ang aking buhok.

Kristiyano ka. Ako, wala akong masasabing relihiyon na kinapapalooban ko. Ngunit, pareho tayong Marxista, at yun ang mahalaga.

2/18/2008

Pinirasong sulat

Naiinggit pa rin ako sa mga mag-kr na magkahawak-kamay o magka-akbay tuwing mob. Lilingon ako sa tabi ko, at makikita ang lugar na hindi mo kinalalagyan. Minsan, iniyakan ko na ito. Bakit ganun ang mundo, ang unfair, bakit hindi kita makasama lagi sa pagkilos? Sa mga ED, sa mga mob, sa mga pulong?

Dumarating din sa akin ang pag-unawa. Hindi kita makasama dahil nagtatrabaho ka para sa kinabukasang pinansyal ng pamilya natin. Dahil mahirap ang pera sa mundong ito, kahit hindi pa tayo magsasama, kailangan na itong pagsikapan.

Oo nga naman. Kasi kung libre ka lagi para makasama sa lahat ng gawain, e di sana hindi tayo nagrerebolusyon. Dahil hindi mo na kailangan magtrabaho dahil wala ng pangangailangan o kakulangan.

2/16/2008

Go not gently, and rage with me*




Rage with us!


Dahil ang pagbabago ay hindi hinihintay, kundi ginagawa.


Dahil ang kalayaan ay hindi hinihingi, kundi ipinaglalaban.




*mula sa awitin ng The Jerks, Rage

2/14/2008

Mag-wasto

Kasama ako sa bulto ng mga tao noong 2001 sa EDSA nang pinababa ng mga tao si Estrada, at iniluklok sa pwesto si GMA. Bata pa ako noon, second year high school sa isang exclusive school. Hindi ko man gusto si GMA noon pa man, mas gusto ko na siya ang nasa pwesto noon kaysa kay Estrada. Lesser evil, 'ika nga. Alin nga naman ang pipiliin mo, ang economist o ang dating artista? Ang nakakuha ng post-graduate degrees sa mga pinapipitagang skwelahan, o ang drop-out?

Bata pa ako noon. Madaling mabilog ang ulo, walang alam sa tunay na kondisyon ng lipunan, naïve.

Hindi na ngayon.

Nais kong iwasto ang nagawa kong (at nating) pagkakamali.

Kung nais mong maging kasama sa pagwawasto, magpunta sa Paseo de Roxas sa Pebrero 15, 2008. Oo, bukas na ito. Alas kwatro ng hapon ang kitaan.

Maging bahagi ng kasaysayan.

Punta ka ha? Inaantay ka ng Sambayanan.

2/11/2008

Sabi niya

"Ako lang yata ang VIP na nagpahatid sa Pasig, dinala sa Los Baños." -Jun Lozada (nung sinabi ni Angel Atutubo, assistant general manager for Security and Emergency Services, na lahat ng VIP ay hinahatid sa gusto nilang puntahan ng NAIA)

2/07/2008

Samahan niyo ako mag-isip!

Naisip ko lang: paano kaya sa future? Yung mga tipong ilang centuries mula ngayon. Ano kaya pakiramdam nun? May mapapa-isip kaya, habang tinitignan ang kanyang paligid, "Noon kaya, may nag-iisip tungkol sa akin, iniisip niya kung iisipin ko siya na mag-iisip sa akin habang tinitignan ang structures sa panahon ko?"

O ako na lang kaya ang mag-iisip: Noon kaya, may nag-iisip tungkol sa akin (o kahit sinong nilalang sa future niya)? Iniisip niya kaya kung maiisip ko siya habang nararanasan ko ang buhay ngayon?

Matagal ko na ito iniisip.