8/28/2006

"Ako ang nakikita, ako ang nasisisi, ako ang laging may kasalanan..."

Wala. Walang silbi ang karansang ito. Dahil hindi lahat ng karanasan ay mapupulutan ng aral. Minsan, may mga nararanasan ang isang tao dulot ng kalupitan ng sistemang nananaig sa lipunan.

Wala akong mapupulot na aral sa karanasang ito. Yung tipong aalahanin ko na aral araw-araw, dahil may angking wisdom ito. Ang tanging natutunan ko lamang, na ang aking karanasan ay isa lamang sa libu-libong manifestation ng isang hindi-makatarungan lipunan. Kaya lalo dapat mag-sikap na baguhin ito. Dahil kung ako (na burgis ang pinanggalingang-uri) ay nakararanas nito, malamang na may libu-libong dumaranas nito. At mas malala pa ang degree na nararanasan nila.

Tulad ng mga mamamayan sa Gitnang Luzon na dumaranas ng batas militar sa ilalim ni Palparan. Hinahanapan ng ID o sedula ang mga tao doon. Kung wala kang maipakita, automatic, markado ka na. Pinapipirmahan ng logbook araw-araw. Kapag hindi ka naka-pirma sa logbook na ito ng isang araw, markado ka na rin. NPA ka na agad.

At may gana pa siyang sabihin na kasalanan ng mga tao na naninirahan doon kaya siya nagpapataw ng ganoong batas? Na kesyo may ID talaga sila na dapat bitbit (kahit na bibili ka lang ng suka sa suking tindahan mo). Na kesyo hindi raw sila dapat nagsusuplong ng mga NPA (kahit na hindi na magkasya sa sariling pamilya ng mga magsasaka doon ang ikinakain nila, ipakain pa kaya sa iba). Na kesyo ginagawa lang niya ang trabaho niya, bakit ang daming nagagalit (kahit na abusuhin na niya ang kapangyarihan niya, wala pa dapat magreklamo?).

Walang kwentang karanasan dahil sa walang kwentang taong halang ang bituka.

No comments: