4/28/2006

Napapanahon pa rin naman

Alam kong napakatagal na nito. Ngunit patuloy pa ring nakikibaka ang mga manggagawa ng Nestle Philippines. Kaya, kung tutuusin, ang post na ito ay napapanahon pa rin. Mula ito sa blog ni Ate Len:


Boycott Nestle products!

In the Philippines, Nestlé is among the country’s Top 10 Corporations. Its products are No. 1 or strong No. 2 brands in their various categories.

The Nestlé logo of a mother feeding her young, snuggled warmly in a nest, illustrates the company's mission to provide good food at the various stages of human life. It also speaks of the Nestlé work culture of nurturing support and encouragement, of teamwork and cooperation. Nestlé does not only look after the employee, it also looks after the welfare of his family. (www.nestle.com.ph)

Diosdado ‘Ka Fort’ Fortuna was killed Sept. 22. He was the president of the union of workers in Nestle-Cabuyao. On his way home, two men riding in a motorcycle shot him twice at the back.

The union has been on strike since 2002. The management refuses to give workers retirement benefits through a Collective Bargaining Agreement (CBA) despite a Supreme Court decision in favor of the union.

There have been a series of violent dispersals in the picket line and continuous harassment of union leaders. At least ten striking workers have already died due to poverty and illnesses.

Ka Fort had worked in Nestle since 1976. He was the second Nestle union president killed. In 1987, Meliton Roxas was shot in front of the picket line, also in Cabuyao.

Who had the motive to kill Ka Fort?

So when you see Maggi, Nestea, KitKat, Nescafe, Milo and other Nestle products, think of Ka Fort. Think of the striking workers of Nestle. Boycott these products. It is just a small, concrete way to fight a multinational. It’s just a small, concrete way to fight injustice. Ask others to do the same. Repost this in your blog, bulletin board, email groups. The Nestle company has full control of the mainstream media. The big fu---ng Nestle company took a life and is still taking other people’s lives. We only want to take a little from their filthy profit.

4/26/2006

Tulad sa text message ko kay Miss Bello

Came from my first picket yesterday. Now that I've had a glimpse of the "other side", I don't know if I'll look at my world as kindly as before.

Grabe. Kakaiba talaga. Parang immersion trip na sobrang ikli. Pero hanggang ngayon, nagmumuni-muni pa rin ako.

Picket kasi yun ng ANGLO-KMU (Alliance of Nationalist and Genuine Labor Organizations-Kilusang Mayo Uno). Ginanap siya sa harap ng South Supermarket sa Valenzuela (Kulit nga e. South Supermarket sa medyo parteng norte ng NCR).

Hindi ako miyembro ng ANGLO. Napasama ako, kasi gumagawa ako ng artikulo para sa Bulatlat, na tungkol sa minimum wage increase. Kailangan kong may makapanayam na minimum wage worker.

ANGLO yung ibinigay sa aking contact. E di yun, nag-interview ng pabrika sa Valenzuela. Naikwento sa akin ni Kuya Marshall (yung taga-ANGLO na sinamahan ako) na may piket daw ng alas singko hanggang alas syete. Naisip ko na konektado rin naman siya sa artikulong gagawin ko, kaya sumama na rin ako.

Kaso, walang sasakyan. Dapat kasi, papunta doon sa piket line, may sasakyan, 'tapos lalagyan ng "trompa." Yun yung loud speaker system. Para nakakapag-prop habang nasa daan, at malaman ng mga tao na may nagaganap na piket.

Nahuli ang simula dahil walang sasakyan. Di rin kasi gagana yung loud speaker kapag walang battery. Yun din pala. Kailangan may battery na mapagkabitan yung trompa para gumana.

Tatlong beses kaming sinubok na paalisin ng management, pero nagkaroon naman ng compromise, kaya tuloy pa rin. Kaso, trenta minutos na lang yung itinagal ng piket.

Tsaka ko na siguro dadagdagan ang masasabi ko tungkol sa post na ito. Kapag tapos na akong magmuni-muni.

4/09/2006

A, ewan

Dala ito ng article ni Rina Jimenez-David, ang “Boys will be boys?

Naalala ko tuloy yung sinabi ng guro ko noon, na dapat maingat ang isang babae sa pananamit niya, para hindi mabastos. Sinabi ko, hindi dapat gano’n. Sabi niya, kasi raw, nakikita sa pananamit ng isang tao yung pagkatao niya. So kung marami raw ipinapakitang parteng katawan ang damit niya, mababastos siya.

Ang sabi ko naman, hindi nga dapat gano’n. Dapat labas na ang ibang tao sa bihis niya. Hindi na niya dapat isipin pa ang iisipin ng ibang tao sa porma niya. Andami-dami nang problema sa mundo, pati ba naman yun, pag-aaksayahan niya pa ng oras?

Sabi niya, pero dapat naman, ayon sa okasyon. Dapat kung formal ang okasyon, e di formal ang suot.

Ok, pero ang tinutukoy ko e yung bihis na pangaraw-araw. Problema na dapat ng tumitingin kung nililibugan siya sa suot nung nakikita niya. Hindi yung may suot ang problema. Yung tumitingin ang may mali, dahil kung anu-ano ang pinag-iisip niya.

May responsibilidad daw yung tao sa pananamit niya. Na dapat daw, hindi siya bastos. Kasi hindi naman daw kontrolado ng ibang tao yung kung nililibugan sila, kaya nambabastos sila.

A, ewan.

First post in English

Somehow, English makes things phonier. Like it sounds smarter than it really is. When you read or hear something in the English language, it seems as if it's so profound, so intellectual.

Is it because it's not our first language? It takes more time to process and understand English words, phrases, and sentences than Filipino ones? Therefore the “profound” effect?

And then, there’s the barrier. Even though the English language has been integrated into our everyday lives, there’s still this barrier that prevents us from fully understanding it because of culture.

Like some English metaphors. Because metaphors are so much integrated into everyday life, if you do not live in the same culture, the meaning of those metaphors will escape you.

And therefore, the profound effect. And perhaps, the “phony” effect too? Since you can’t write a piece in English that will really communicate what’s in your soul?

Can’t continue. Train of thought has been derailed.

4/02/2006

Sagot

Hehehe. Nag-iikot ako kanina sa 'Net nung natagpuan ko ang artikulong ito. Hango ito sa website ng Bulatlat.

I-click niyo na lang ito para dun sa article.

Tanong lang

Kung sino man ang may kilalang pumirma dun sa signature campaign nila Arroyo para matuloy ang Cha-Cha, comment kayo please sa post na ito. Wala, as in wala kasi akong kilala na pumirma doon. Kahit isang tao lang. Salamat!

Pahabol sa Hinaing

Napansin ko lang. Asukal (Azucarera) at sorbetes (Nestlé). Parehong matamis. Parehong masarap. Pareho ring may mga manggagawang nakikibaka para sa karapatan nila sa mga kumpanyang ito. Parehong tamis na may halong pait.

Hinaing

Ako lang ba, o tadtad ang TV ngayon ng mga patalastas ng mga produkto ng Nestlé? Kape, gatas, sorbetes.

Siguro napansin ko lang dahil pare-pareho yung treatment nila. Oo, kahit na pare-pareho ang brand nila, at iisa lang ang logo na lumilitaw sa mga patalastas, hindi ko pa rin mapapansin yun kung hindi pare-pareho ang treatment nila. Ganoon ako kadalas manood ng TV (note sarcasm here).

Sa mga patalastas nila, puro masasaya ang mga tao. Yung tipong may sariling mundo sila kung saan masaya silang lahat, parating may party, lobo, puro laro lang ang inaatupag ng mga bata. Para bang yun lang ang nagaganap sa mundo.

Ikumpara ito sa patalastas ng Fita, kung saan inunahan ng lalaki ang galit niyang girlfriend (dahil nahuli yung lalaki sa usapan nila) sa pamamagitan ng pagsampal sa sarili niya, habang sinasabing, I hate me! I hate me! I hate me!”

Sa Fita kasi, hindi mo maikakailang may mga ganoong klaseng girlfriend sa totoong mundo (hindi ko rin maikakaila na may mga pagkakataong ganoon ako). Masklap, pero totoo. Yung sa Nestlé kasi (lalo na doon sa sorbets na patalastas), kahit na oo, in reality may mga nanay na namimili ng sorbets para sa kaarawan ng anak nila, masyadong “masaya” yung patalastas. Tuloy, hindi na siya lumalabas na makatotohanan.

Hindi ko naman hinihiling na i-resolve nila yung labor issues sa mga patalastas nila. Hindi ko rin hinihiling na i-acknowledge man lang nila ang presence ng labor issues sa kumpanya nila. Kahit na hindi ko maubos maisip kung paano nila kinakayang mag-project ng gano’ng klaseng image, e sa likod ng matatamis na ngiti ng mga modelo nila, mapapait ang karanasan ng mga manggagawa ng Nestlé sa Pilipinas (at ayon sa teacher ko [Ms. Pam], maging sa buong mundo).

Ang hinihiling ko lang naman e bawas-bawasan nila ang pagiging escapist ng mga patalastas nila. Siguro biased ako in favor of ads na medyo off-beat (medyo natuwa ako dun sa Fita ad). OK din naman ang pagkakaroon ng mga ads na “masaya”, pero kapag masyado na kasing masaya, hindi na kapani-paniwala. Parang all fluff and no content, yun ang pumapasok sa isip ko tuwing naiisip ko ang mga ganitong klaseng patalastas.

Isa pa. Dun sa ad naman nila sa kape. May hirit pa sila na, you are helping our Filipino farmers… Tuwing bumibili ka raw ng kape nila, supposedly natutulungan mo raw ang mga magsasakang Pinoy sa kabuhayan nila.

Alam ko kulang ang kaalaman ko tungkol sa isyung ito (kung sino man ang may pasensiya na ipaliwanag sa akin ang nagaganap doon [in a nutshell], maraming salamat!), ngunit nakapanlilinlang ang hirit nilang yon. Ang alam ko, kaya nga nagrereklamo ang mga manggagawa doon, ay dahil hindi naibibigay ang sweldong katumbas ng trabahong ginagawa nila.

So bakit sila humihirit na makakatulong ang pagbili ng kape nila sa mga magsasakang Pinoy? Ibig ba nilang sabihin na, sa kontekstong ito, magkaiba ang magsasaka sa manggagawa?

Ang sakit pala sa ulo nitong industriyang papasukin ko. Grabe. Kailangan mong matutong mabulag para mai-package mo ng maganda ang produktong pinapa-advertise sa iyo. Dahil kung hindi ka naniniwala sa sinasabi mo, pangit ang kalalabasan ng patalastas. O niloloko mo na ang sarili mo. O wala ka na talagang pakialam.

Grabe. At kung ilabas mo naman ang mga isyu, malamang na may magsabi sa’yo na (hindi verbatim) “ang communicator ay parating naghahangad ng peace.” Parati raw nasa side ng peace ang communicator, at hindi siya dapat nagso-sow ng seeds of discontent. Based on experience ito, pare.

Ang question ko lang dito, e paano kung andoon na talaga yung mga isyu? Paano kung gusto mong ilabas ang isyu para mapag-usapan nang harap-harapan, at matapos na ang isyu? At paano kung may basehan (ibig sabihin, factual evidence) yung mga isyu? Wala ka pa rin bang karapatan ilahad ang mga ito, dahil baka mag-sow ka pa ng seeds of discontent, at ang communicator ay hindi dapat gumagawa nito?

Naaalala ko ang sinabi ng teacher ko noon, si Ms. Bello: I think communicators/media have the responsibility to expose ills in society kahit na it will lead to ‘revolution’ as long as the information has factual evidence.

Salamat talaga sa mga taong katulad niya. Salamat at may hindi pa nabubulag ng mga matatamis na mga ngiti, makukulay na lobo, malulusog na mga bata, at mga produktong masarap nga sa dila, ngunit masakit naman sa puso.

Salamat at may mga nakakakita pa rin sa mga mapapait na karanasan sa likod ng masasayang patalastas.