3/14/2006

Lifetime Achievement

Wala naman. Nais ko lang i-post dito ang tula na isinulat ko noong nasa unang taon pa lang ako ng kolehiyo (nasa ikatlong taon na ako ngayon).

Naisip kong isulat ito habang gumagawa kami ng exercise problems sa Chem class ko. Natawa lang kasi ako sa mga itsura namin: ang bibilis ng mga panulat namin, sobrang focused kami sa pag-gawa namin sa Lewis structures ng kung anu-anong elements na naisip ng teacher namin ipag-bond. Nakakatawa itsura namin, kasi kung intindihin namin yung pinagagawa, parang yun na ang pinaka-mahalagang bagay sa buong mundo.

Kung ano ang silbi ng pag-post ko nito, hindi ko alam.


Lifetime Achievement

We spend our days
scribbling, as if our lives depended on it.
We seek the proper molecular arrangement
of randomly-given molecules, and attain this
by making the least electronegative element
the central
atom, then drawing a line between two electrons
to bond them, and counting, to see
if it contained the correct number of
electrons needed to make an octet.
We grope around Lewis structures,
looking for the right combination
Of the number of electrons to be distributed
Between the waiting elements,
figuring out how many bonds
there are between them,
and what their formal charges are,
if any.
And we sit back and stare at
What we’ve done,
Some pencil scribbles occupying a sixth
Of a white, spiral notebook paper.


2 comments:

etsapwera said...

Ang laki ng pagbabago na nangyayari sa dalawang taon. At oo, Mahal. Maging ng isang semestre.

Tsarlz said...

oo, marami nga. kahit sa isang araw maraming pwedeng magbago. subalit hindi ba mas maganda kung magkasama tayo sa bawat pagbabago?